19 Mart 2009 Perşembe
18 Mart sabahı erken saatlerde Türk Hava Yolları ile sanıyorum üçüncü kez Sütçü İmam Üniversitesi’nde konser vermek için Maraş’a geldik. Anadolu baharı karşılıyor, hava pırıl pırıl… Maraş, Anadolu’nun gizli cennetlerinden biri. Dağlar arasında yemyeşil ovaların uzandığı, ilkokulda resimlerini çizdiğimiz bozulmamış bir Anadolu kenti…. Maraş’ın doğası güzel de insanı ondan aşağı kalır mı? Çevrenizde her an sizi tanımasalar bile dost gözlerle bakan insanlar görüyorsunuz. 18 Mart için düzenlenen konser sonrası her zaman olduğu gibi üniversitenin rektörü Profesör Nafi Baytorun ve rektör yardımcılarıyla yemektedik. Sohbet o kadar güzeldi ki, ancak gece yarısına doğru konukevine dönebildik.

Ertesi sabah uçağa yetişmek için sabah sekizde ayaktaydık. Hani Anadolu’nun temiz havasında insanın çok kısa sürede dinlenerek uyandığını söylerler ya, gerçekten doğru… Sabah erken kalkmaktan nefret eden beni bile bu temiz hava dimdik ayağa kaldırdı. Maraş’a veda ediyoruz… Bahar bu yemyeşil kente çok yakışıyor, bu sabah hafif bir yağmur yağıyor… Murat uçakta bir ara kulağıma eğildi, “Tuluyhan Ağbi, ayda bir kez olsun Anadolu’ya gelebilsek. İnsan kendini yenilenmiş hissediyor” dedi. Sanki benim duygularımı kelimelere dökmüştü.